Urodził się 26.12.1888 r. w Niżankowicach koło Przemyśla, syn okulisty Alfreda Ignacego i Janiny z d. Schier, wnuk Franciszka, lekarza. Gimnazjum ukończył we Lwowie i tamże Wydział Lekarski Uniwersytetu Lwowskiego, uzyskując dyplom lekarza 12.04.1913 r. W latach 1912–1913 uczęszczał do kliniki prof. L. Rydygiera. Za zachętą prof. Antoniego Jurasza seniora i z listem polecającym do prof. O. Chiariego wyjechał we wrześniu 1913 r. na studia otolaryngologiczne do Wiednia. Kilkuletnie kształcenie się w klinice umożliwiło mu przyznane stypendium im. Barczewskiego. W Wiedniu pracował w klinikach profesorów O. Chiariego, V. Urbantschitscha, A. Eiselsberga i G. Alexandra. Od lipca 1914 do listopada 1915 r. był etatowym młodszym asystentem kliniki prof. O. Chiariego. W listopadzie 1915 r. został powołany do armii austriackiej i pracował w oddziałach chirurgicznych szpitali wojskowych na Węgrzech, na terenie Moraw i w Trieście. W końcu 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego w stopniu kapitana i otrzymał przydział do Szpitala Wojskowego w Krakowie. Po zdemobilizowaniu, od marca 1919 r. do kwietnia 1922 r., pracował jako adiunkt Kliniki Laryngologicznej UJ. W tym okresie przebywał dwa miesiące w Klinice Chorób Uszu, Nosa i Szyi prof. W. Wittmaacka w Jenie.

Na zaproszenie prof. A. Jurasza seniora, kierownika Kliniki Otolaryngologicznej Uniwersytetu Poznańskiego, przeszedł w lipcu 1922 r. do pracy w tej klinice, dysponującej tylko ambulatorium otolaryngologicznym. W lutym i marcu 1923 r. przebywał w celach naukowych w klinice laryngologicznej prof. P. Sebileau w Paryżu. Po śmierci prof. A. Jurasza objął w sierpniu 1923 r. stanowisko zastępcy kierownika Kliniki Otolaryngologicznej UP. W czerwcu 1926 r. otworzył klinikę na 32 łóżka oraz stopniowo urządził salę do badań endoskopowych, pracownię z aparatem Roentgena – diagnostycznym i leczniczym, fototerapię i inhalatorium oraz bibliotekę naukową. W 1930 r. klinikę wyposażył w audiometr zwany otoaudionem. W 1932 r. z jego inicjatywy otwarto przy klinice Poradnię Wad Mowy i Głosu. W czerwcu 1927 r. habilitował się na podstawie pracy nt. „O tkance adenoidalnej krtani ludzkiej” i „O zachowaniu się tkanki łącznej w przewlekłym zapaleniu migdałka podniebiennego i gardłowego”. Przewód habilitacyjny został przeprowadzony pod kierownictwem prof. J. Szmurły na Wydziale Lekarskim USB w Wilnie. W listopadzie 1929 r. został mianowany profesorem nadzw., a w czerwcu 1938 r. profesorem zw. otolaryngologii. W okresie swej 17-letniej pracy na Uniwersytecie Poznańskim zorganizował nowoczesną i najlepiej wyposażoną w instrumentarium i aparaturę klinikę otolaryngologiczną w kraju, która stała się prawdziwym ośrodkiem pracy naukowej i kształcenia specjalistów. Jako aktywny profesor uniwersytetu odwiedził większość wybitnych europejskich ośrodków naukowych otolaryngologicznych i z każdej zagranicznej podróży przywoził do kraju najnowsze zdobycze naukowe w zakresie diagnostyki i leczenia. Wyszkolił z wielką gorliwością 30 asystentów i uczniów na znakomitych specjalistów, z których czterech zostało profesorami i kierownikami katedr otolaryngologicznych: J. Iwaszkiewicz, J. Małecki, A. Radzimiński i A. Zakrzewski, trzech – docentami: T. Gerwel, M. Łączkowska, R. Rabiński, a wielu ordynatorami oddziałów szpitalnych. Od 1935 r. organizował coroczne dwutygodniowe kursy dokształcające i operacyjne dla otolaryngologów.

Dnia 20.08.1939 r. został powołany do Wojska Polskiego na stanowisko ordynatora szpitala wojskowego. Brał udział w działaniach wojennych i 17.09.1939 r. przeszedł do Rumunii. Przez 3 miesiące przebywał w obozie jenieckim. Dzięki uzyskaniu stypendium Rockefellera wyjechał do Bukaresztu, gdzie do końca 1941 r. uczęszczał do kliniki otolaryngologicznej prof. Metzianu. Następnie przedostał się do Persji i wstąpił do II Korpusu gen. W. Andersa. W 1943 r. został zwolniony z wojska i skierowany do pracy w Polskim Czerwonym Krzyżu w Tel Awiwie. W grudniu 1947 r. wyjechał do Anglii, zamieszkał w Londynie, gdzie w 1949 r. otrzymał prawo wykonywania zawodu. Odwiedzał najlepiej zorganizowane oddziały otolaryngologiczne Londynu, gdzie śledził najnowsze zdobycze techniki operacyjnej i był nadal czynny jako operator. Nie zaprzestał pracy naukowej i pilnie śledził piśmiennictwo otolaryngologiczne, a swoje prace ogłaszał w europejskich, amerykańskich i polskich czasopismach. Na bieżąco był zorientowany w rozwoju postępów naukowych naszej specjalności w wielu ośrodkach otolaryngologicznych świata. Z krajem utrzymywał ścisłe więzy i żywo interesował się rozwojem polskiej otolaryngologii. Z nadzwyczajną gościnnością przyjmował w swoim domu w Londynie swych dawnych asystentów, wprowadzając ich do szpitali, klinik i angielskich towarzystw naukowych. Był znakomitym znawcą muzyki i miłośnikiem sztuki; znał galerie największych ośrodków świata.

Był zawsze wytrawnym i systematycznie pracującym naukowcem przez cały okres swojej działalności lekarskiej. Pozostawił imponującą liczbę 250 publikacji naukowych, w których opracował każdą dziedzinę otolaryngologii. Prace ogłosił w ośmiu polskich i osiemnastu europejskich i amerykańskich czasopismach lekarskich. 195 prac poświęcił zagadnieniom klinicznym chorób uszu, nosa, gardła i krtani, omawiając zawsze maksymalnie wartościowe i nowoczesne metody diagnostyczne i lecznicze. W pracach doświadczalnych omówił badania bakteriologiczne i serologiczne w ozenie i twardzieli, badania nad chorobą kesonową oraz badania nad czynnością aparatu nerwowego krtani, prowadzone z fizjologiem prof. L. Byszewskim. 19 prac poświęcił historii medycyny, a 11 prac zasługom naukowym lekarzy i uczonych pracujących na uniwersytetach polskich. Ocenił pięć podręczników otolaryngologii prof. Jana Szmurły i dwie monografie dr T. Wąsowskiego. W Polskim Przeglądzie Otolaryngologicznym zamieścił liczne streszczenia prac otolaryngologicznych z niemieckich, austriackich i francuskich czasopism lekarskich.

Był członkiem Polskiego Towowarzystwa Otolaryngologicznego, jego prezesem w latach 1937–1939, wiceprezesem w latach 1922–1930 i prezesem w latach 1930–1939 Sekcji Poznańsko-Pomorskiej towarzystwa. Podczas pobytu w Tel Awiwie był wiceprzewodniczącym Polskiego Towarzystwa Naukowego im. M. Kopernika w Palestynie, a w Londynie – wiceprzewodniczącym Komisji Lekarskiej Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie. Był członkiem Collegium Otolaryngologicum Amicitiae Sacrum (1932), The Royal Society of Medicine (1938), Laryngological and Otological Society of the Royal Society of Medicine (1951) i Rumuńskiego Towarzystwa Otolaryngologicznego, członkiem korespondentem Societé Francaise dé Oto-Rhino-Laryngologie (1934) i Węgierskiego Towarzystwa Otolaryngologicznego (1939). Był członkiem honorowym Soc. Oto-Rhino-Laryngologie Espanola de Madrid (1932), Societa Oto-Laryngologica Italiana, Bułgarskiego Towarzystwa Otolaryngologicznego (1937), Collegium Oto-laryngologicum Amicitiae Sacrum, Austriackiego Towarzystwa Otolaryngologicznego, Niemieckiego Towarzystwa Otolaryngologicznego i Polskiego Towarzystwa Otorynolaryngologicznego (1958).

Uczony o niepospolitej pracowitości i jeden z najbardziej zasłużonych lekarzy dla polskiej otolaryngologii.

Zmarł w szpitalu St. Mary’s Abbott w Londynie i pochowany został na miejscowym cmentarzu Gunnersburry 9.11.1969 r.

Żonaty był z Władysławą z domu Strumińską. Miał dwie córki: Bożenę, otolaryngologa, i Joannę. Obie mieszkają w Londynie.