Henryk Czarnecki urodził się 11 września 1922 r. w Warszawie w rodzinie inteligenckiej jako syn Leonarda i Heleny. W 1933 r. rozpoczął naukę w warszawskim Gimnazjum i Liceum im. Joachima Lelewela, które ukończył świadectwem dojrzałości w czerwcu 1939 r. W czasach gimnazjalnych należał do organizacji sportowych. Studia lekarskie odbył w czasach okupacji niemieckiej w latach 1940-1944 na Wydziale Lekarskim Tajnego Uniwersytetu Warszawskiego, dyplom lekarza uzyskał 17 czerwca 1946 r. na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Podczas okupacji pracował w klinikach (wówczas oddziałach) Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie. Należał do Armii Krajowej i był zaprzysiężony pod pseudonimem „Hetmanin” w zgrupowaniu „Gustaw”. Od pierwszego dnia Powstania Warszawskiego, będąc studentem V roku medycyny, pracował w szpitaliku u zbiegu ulic Lwowskiej i Koszykowej. 17 sierpnia 1944 r. brał udział w szturmie na gmach Pasty, doznając ogólnej kontuzji i uszkodzenia lewej nogi. Przez kilka tygodni leczył się w szpitalu urządzonym w budynku Wydziału Architektury PW. Od połowy września pracował na wysuniętych placówkach powstańczej służby zdrowia. W dniu kapitulacji Powstania opiekował się z chirurgiem Tadeuszem Wagnerem ponad pięciuset rannymi na ul. Nowogrodzkiej. W październiku został wy- pędzony z rannymi do Milanówka. W Milanówku towarzyszył prof. Antoniemu Dobrzańskiemu, który podczas powstania umieścił w tym podwarszawskim osiedlu dobytek, część biblioteki Kliniki Otolaryngologicznej i chorych. Wyprawił się z Milanówka do zniszczonej stolicy i z piwnicy szpitala przy ul. Nowogrodzkiej, gdzie znajdowała się biblioteka naukowa Kliniki, przeniósł do Milanówka wiele wartościowych książek. Okazał profesorowi pomoc w przewiezieniu wyposażenia Kliniki z Milanówka do Warszawy. W otwartej 17 lutego 1945 r. w Szpitalu Dzieciątka Jezus Klinice Otolaryngologicznej UW objął stanowisko asystenta, a od połowy 1946 r. – starszego asystenta. W1948 r. uzyskał stopień doktora medycyny na Wydziale Lekarskim UW na podstawie pracy pt. „O zachowaniu się krwi obwodowej w przebiegu twardzieli”. W 1949 r. został powołany do wojska i po odbyciu kursu przeszkolenia oficerów w Wojskowym Centrum Wyszkolenia Medycznego w Łodzi skierowany w stopniu porucznika na stanowisko ordynatora Oddziału Laryngologicznego Wojskowego Szpitala Rejonowego w Lublinie, gdzie równocześnie pełnił obowiązki st. asystenta Kliniki Otolaryngologicznej Akademii Medycznej. Od 1951 r. był ordynatorem Oddziału Otolaryngologicznego Wojskowego Szpitala Okręgowego w Warszawie. W 1954 r. został specjalistą II stopnia otolaryngologii. Po opuszczeniu wojska, w 1956 r. objął stanowisko adiunkta Kliniki Otolaryngologicznej Studium Doskonalenia i Specjalizacji Kadr Lekarskich w Warszawie. W 1961 r. został ponownie powołany do wojska na stanowisko ordynatora Oddziału Otolaryngologicznego II Centralnego Szpitala Klinicznego Wojskowej Akademii Medycznej im. gen. dyw. Bolesława Szareckiego w Warszawie, przy ul. Szaserów 123. W 1964 r. został kierownikiem Kliniki Otolaryngologicznej II Centralnego Szpitala Klinicznego WAM, następnie przemianowanego na Instytut, a później na Centrum Kształcenia Podyplomowego WAM. W 1963 r. habilitował się na Wydziale Lekarskim WAM w Łodzi na podstawie rozprawy „Badania morfologiczne, histochemiczne i metabolizmu oddechowego nad wartością skóry używanej do wolnych przeszczepów w operacjach poprawiających słuch”. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1969 r., a profesora zwyczajnego w 1976 r. Od roku 1964 był naczelnym otolaryngologiem Wojska Polskiego, od 1965 r. – przewodniczącym Komisji ds. Specjalizacji w Otolaryngologii, od 1967 r. przewodniczącym Komisji do Walki z Hałasem i Urazem Akustycznym w Służbie Zdrowia Wojska Polskiego, a od 1975 r. członkiem Instytutu Narządu Zmysłów Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Łodzi, członkiem Rady Wydziału Lekarskiego WAM w Łodzi (1963-1964), członkiem Rady Naukowej Centrum Kształcenia Podyplomowego WAM w Warszawie (1964-1986) oraz członkiem Rady Naukowej Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej (1973-1986). Ponadto od 1954 r. był ordynatorem i konsultantem naukowym Lecznicy Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej oraz opiniodawcą wydawnictw otolaryngologicznych Państwowego Zakładu Wydawnictw Lekarskich w Warszawie.

Opublikował 120 prac naukowych, w tym własnych i zespołowych z zakresu operacji poprawiających słuch, walki z hałasem i ochrony narządu słuchu, mikrodiagnostyki i mikrochirurgii krtani, rynologicznej operacji guzów przy-sadki mózgowej, operacyjnego leczenia ozeny, włókniaków młodzieńczych, przetok i torbieli wrodzonych szyi, audiologii, alergologii i urazów twarzoczaszki. Był współautorem podręcznika „Otolaryngologia kliniczna” pod redakcją A. Zakrzewskiego (1972).

Do pionierskich jego prac należą: „Dojście oczodołowo-sitowo-klinowe w operacjach guzów przysadki mózgowej” (wspólnie z K. Janowicz, S. Rybnicki, A. Kępski: Otolaryng. Pol. 1977, 295- -296); „Leczenie operacyjne guzów śródsiodełkowych z dojścia oczodołowo-sitowego; „Chirurgia przysadki mózgowej i okolicy siodła tureckiego” (Materiały Naukowe Polskiego Tow. Neurochirurgicznego. Gdańsk 1977, 155-156).

Był członkiem Polskiego Towarzystwa Oto- laryngologicznego, a od 1986 r. członkiem honorowym, skarbnikiem (1947-1952), wiceprezesem Oddziału Warszawskiego (1964-1967) i przez pięć kadencji wiceprzewodniczącym Zarządu Głównego (1974-1986), sekretarzem oraz wieloletnim członkiem komitetu redakcyjnego „Oto- laryngologii Polskiej”.

Czynnie uczestniczył w krajowych zjazdach otolaryngologów polskich i zjazdach otolaryngologów wojskowych. Polską otolaryngologię reprezentował na Kongresie Otolaryngologów Czechosłowackich w Pradze (1958), Kongresach Otolaryngologów Węgierskich w Budapeszcie (1959 i 1963), Zjeździe Otolaryngologów Związku Radzieckiego w Moskwie (1962), Zjeździe Francuskiego Towarzystwa Otolaryngologicznego w Paryżu (1964), Międzynarodowym Kon- gresie Audiologów w Kopenhadze (1964), Londynie (1968 i 1980), Florencji (1970), Zjeździe Otolaryngologów Rumuńskich w Bukareszcie (1966), X Światowym Kongresie Otolaryngologów w Wenecji (1973), Kongresie Otolaryngologów Jugosłowiańskich w Belgradzie (1973) i Zjeździe z okazji 100-lecia Kliniki Otolaryngologicznej i 100-lecia czasopisma „Revue de Laryngologie” w Bordeaux (1980).

Był promotorem w 17 przewodach doktorskich, patronem 4 przewodów habilitacyjnych, m.in. Kazimierza Janowicza, Aleksandra Ligęzińskiego, Wojciecha Wąsali, oraz recenzentem wielu wniosków o nadanie tytułu prof. zw., tytułu prof. nadzw., rozpraw habilitacyjnych i przewodów doktorskich. Zorganizował około 70 kursów specjalizacyjnych, w których wyniku około 360 lekarzy uzyskało specjalizację I bądź II stopnia w dziedzinie otolaryngologii.

W wojsku awansował do stopnia pułkownika. Odznaczony został Krzyżem Kawalerskim i Krzyżem Komandorskim Odrodzenia Polski (1964, 1977), Warszawskim Krzyżem Powstańczym (1984), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1976), medalami MON i PCK oraz złotymi od- znakami honorowymi „Zasłużony dla Warszawy” i „Zasłużony dla Województwa Warszawskiego” oraz odznaką „Zasłużony Lekarz Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (1980). Wyróżniony został także wpisem do Honorowej księgi czynów żołnierskich (1974). Był laureatem nagród I stopnia Ministra Obrony Narodowej za osiągnięcia w medycynie (1973 i 1975). Do partii politycznych nie należał.

Zmarł nagle 20 czerwca 1990 r. w Warszawie, w kilka dni po przebytej operacji nerki. Pochowany został w rodzinnym grobie na Cmentarzu Powązkowskim.

Żonaty był dwukrotnie. Z pierwszego małżeństwa, zawartego z Teresą Malarecką (1923- -1963), lekarzem chorób dziecięcych, zmarłą z powodu choroby nowotworowej, miał syna Wojciecha, lekarza okulistę, i córkę Magdalenę, stomatologa dziecięcego. Drugie małżeństwo zawarł z Elżbietą z domu Jaros, lekarzem foniatrą.