W końcu XIX stulecia wybitną rolę w dziedzinie chorób uszu odegrał dr med.Teodor Heiman. Urodzony w Warszawie, studia na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego ukończył w 1872 r. Prawie rok pracował na Oddziale Chirurgicznym Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie, następnie przeniósł się do Pilicy. W roku 1874 wstąpił do służby wojskowej. W 1879 roku przyznano mu stopień doktora medycyny po obronie pracy pt. O wpływie chlorku pilokarpiny na krążenie krwi i wydalanie potu. W dwa lata później objął kierownictwo Oddziału Chorób Uszu, Nosa i Gardła Szpitala Ujazdowskiego.

W roku 1882 odbywał studia otiatryczne u Adama Politzera i Victora Urbantschitscha w Wiedniu. Odwiedzał także kliniki chorób usznych i szpitale mające takie oddziały w Berlinie, Wurzburgu, Heidelbergu, Paryżu, Londynie i Bordeaux. Oddziałem otiatrycznym Szpitala Ujazdowskiego kierował do 1898 r. Przez cały okres służby wojskowej prowadził także praktykę prywatną.

W roku 1899 po otrzymaniu nominacji na starszego lekarza szpitala w Tambowie, nie chcąc porzucić kraju, podał się do dymisji i po 25 latach zrezygnował ze służby wojskowej. Był potem brany pod uwagę przy obsadzaniu katedr otiatrii na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim oraz Wojskowej Akademii Lekarskiej w Petersburgu, nie został jednak zatwierdzony przez władze carskie.

Od 1879 r. przez wiele lat był czynnym członkiem Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego. Od 1892 r. działał w Sekcji Laryngologicznej Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego, przewodnicząc jej w latach 1909–1910. Był członkiem wielu towarzystw lekarskich, także zagranicznych. Kiedy słynny otiatra Hermann Schwartze (1837–1910) z Halle obchodził w 1907 r. siedemdziesiątą rocznicę urodzin, redakcja Archiv für Ohrenheilkunde wydała numer jubileuszowy, w którym znalazły się prace dwóch polskich lekarzy: Jana Sędziaka i właśnie Teodora Heimana, który umieścił tam artykuł pt. Diagnose des otitischen Hirnabscess [1].

Publikacje naukowe Teodora Heimana można podzielić na trzy grupy.

Pierwsza to prace kazuistyczne, w których poruszał wiele najżywotniejszych kwestii współczesnej otologii. Kazuistyka ta była wysoce pouczająca, gdyż oparta na materiale długo i dokładnie obserwowanym, uzupełnionym badaniami anatomopatologicznymi Oddziału Szpitala Ujazdowskiego. Dzięki klinicznemu doświadczeniu Heiman stał się nie tylko bystrym diagnostą, lecz także sprawnym chirurgiem otiatrycznym. Znamienne były jego słowa wypowiedziane w Towarzystwie Lekarskim Warszawskim: „Otologia stanęła na właściwym gruncie dopiero wtedy, gdy stała się działem chirurgii, a zatem ratuje życie wielu ludzi, skazanych dawniej na śmierć niechybną”.

Grupę drugą tworzą prace o charakterze dydaktycznym. Już w 1901 r. w Jenie wyszła ciekawa publikacja Heimana pt. Über letale Ohrenkrankungen. Na czoło wybijała się jednak wydana w 1902 r. książka zatytułowana Choroby narządu słuchowego przeznaczona dla lekarzy praktyków i studentów medycyny, licząca 742 strony i 161 rycin. Był to właściwie pierwszy w Polsce oryginalny podręcznik chorób ucha, mimo że już w 1868 r. Bronisław Taczanowski wydał po polsku podręcznik otiatrii; praca ta jednak była skróconą kompilacją dzieł Adama Politzera i Antona von Troeltscha. Jak każdy podręcznik, tak i dzieło Heimana było w pewnym sensie kompilacją; autor posiłkował się podręcznikami Hermanna Schwartzego, Adama Politzera, Victora Urbantschitscha i Louisa Jacobsona.

W 1909 r. ukazała się jego książka pt. Słuch – ucho i hygiena ucha. W 1912 r. prasę drukarską opuściło dzieło pt. Krótki rys historyi otiatryi dedykowane Szkole Głównej Warszawskiej w 50-lecie jej powstania. Warszawski otiatra odczuwał potrzebę napisania takiej książki, oświadczając w przedmowie, że "kto chce poznać dokładnie medycynę lub jakiś jej dział, kto zawodu swego nie chce traktować jak zwyczajne rzemiosło, ten nie może obejść się bez znajomości tego, co zrobiono w przeszłości, bez zapoznania się z przebiegiem rozwoju nauki, przynajmniej w zarysach ogólnych".