Urodzona 11 lipca 1910 roku w Warszawie, uzyskała dyplom lekarza (nr 651) po odbyciu studiów na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego w roku 1935. W czasie studiów przez trzy lata współracowała z Zakładem Histologii i Embriologii kierowanym przez prof. Mieczysława Konopackiego, gdzie pełniła funkcję demonstratora. Pracę w Klinice Laryngo-Otiatrycznej UW rozpoczęła pod kierunkiem prof. dr. med. Feliksa Erbricha w roku 1937. Odbyła staż w Klinice Chirurgii Uniwersytetu Karola w Pradze (1933) i Klinice Chirurgii w Dubrowniku (1934). W roku 1938 zawarła związek małżeński z inżynierem Włodzimierzem Szumilinem, po wojnie profesorem Politechniki Warszawskiej. W czasie okupacji niemieckiej brała czynny udział w tajnym nauczaniu otolaryngologii studentów podziemnego Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego.

W roku 1949 uzyskała stopień doktora medycyny po przedstawieniu pracy pt. „Leczenie kalcyferolem tocznia błony śluzowej górnych dróg oddechowych”. Habilitację uzyskała w roku 1952 po przedstawieniu pracy pt. „Pylica górnych dróg oddechowych – badania kliniczne i doświadczalne”. Promotorem jej doktoratu i opiekunem habilitacji był prof. dr Antoni Dobrzański. W roku 1948 odbyła staż w Klinice Otolaryngologii Uniwersytetu w Bordeaux (kierownik: prof. Georgie Portmann), w roku 1957 w klinikach uniwersyteckich w Paryżu i Londynie, w roku 1964 w centrach onkologicznych w Paryżu, Lyonie i Marsylii.

Irena Cichocka-Szumilin

Na przełomie lat 40. i 50., zgodnie z poleceniem prof. A. Dobrzańskiego, zorganizowała Ośrodek Kliniczny w Ciechocinku Zdroju, którym kierowała do końca lat 60. Była jego pierwszym i wieloletnim konsultantem. Ośrodek ten, służący rehabilitacji chorych po operacjach jam nosa, zatok przynosowych i krtani, działał do końca lat 70.

W latach 1952–1966, powołana przez Ministra Zdrowia, piastowała stanowisko Specjalisty Krajowego ds. Otolaryngologii. W czasie pełnienia tej funkcji wszystkie swe zdolności organizacyjne poświęciła na tworzenie nowych placówek lecznictwa otwartego i zamkniętego otolaryngologii na obszarze całego kraju. Dzięki Jej staraniom każdy powiat posiadał własnego specjalistę otorynolaryngologa. Od roku 1952 przez 17 lat pełniła obowiązki Konsultanta Laryngologa w Lecznicy Ministerstwa Zdrowia w Warszawie.

W latach 1953-1954, 1956-1957 i w roku 1977, po śmierci kolejnych kierowników Kliniki Otolaryngologii, władze Akademii Medycznej zlecały Jej pełnienie obowiązków kierownika tej Kliniki. Ceniona w macierzystej uczelni, zajmowała w latach 1957-1960 stanowisko prodziekana Wydziału Lekarskiego. Uznanie, jakim darzyło Ją środowisko naukowe, znalazło odbicie w zaproszeniu pani Profesor do udziału w Radzie Naukowej Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie. Była członkiem tej Rady w latach 1961-1978. W roku 1958 została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi, w roku 1973 Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, w roku 1980 odznaczeniem „Zasłużony Nauczyciel PRL”.

Głównym kierunkiem zainteresowań zawodowych prof. Cichockiej-Szumilin było rozpoznawanie i leczenie nowotworów głowy i szyi. Odbywając zagraniczne staże, zapoznawała się z nowymi technikami diagnostycznymi i operacyjnymi, w których następnie szkoliła polską młodzież lekarską. W warszawskiej Klinice zorganizowała pierwszy zespół specjalizujący się w chirurgii nowotworów (doktorzy: Jan Kuś, Jadwiga Osuchowa, Tadeusz Jegliński). Była głównym organizatorem nowoczesnego szkolenia podyplomowego, które obejmowało tak pracowników Kliniki, jak i lekarzy stażystów. System przez Nią stworzony, oparty na wzorach z krajów rozwiniętych, przetrwał do dzisiaj. Z Jej inicjatywy powstał interdyscyplinarny zespół łączący chirurgów i radioterapeutów pracujących pod kierownictwem prof. J. Borejki. Jej szczególne zainteresowania zawodowe znajdywały odzwierciedlenie w tematyce jej publikacji. Była czynnym członkiem Polskiego Towarzystwa Otolaryngologów, przez dwie kadencje pełniąc obowiązki przewodniczącej Oddziału Warszawskiego PTOL.

Pani Profesor Cichocka-Szumilin odegrała szczególną rolę w historii warszawskiej Kliniki Otolaryngologii. Fakt, że aż trzykrotnie władze Akademii Medycznej powierzały jej rolę interrexa w okresach szczególnie trudnych, po kolejnych zgonach trzech kierowników Kliniki, nie był przypadkowy. W naszym środowisku Pani Profesor była niekwestionowanym autorytetem nie tylko zawodowym, ale także, a może nade wszystko, moralnym. Szczególnie wiele uwagi i troski poświęcała młodzieży lekarskiej, zwracając uwagę zarówno na zdobywanie przez nią doświadczenia zawodowego, jak i na jej wychowanie. Ogromną wagę przywiązywała do przygotowania nas, młodych wówczas kandydatów na specjalistów w dziedzinie otolaryngologii, do prawidłowych kontaktów z chorym i jego rodziną.

Odeszła na emeryturę w roku 1980. Utrzymuje stały, przyjazny kontakt ze swymi byłymi wychowankami i współpracownikami, żywo interesując się wszystkim, co w macierzystej Klinice się dzieje. Wszystkie sukcesy naszej Kliniki słusznie traktuje jako swoje.